Kjente jeg deg?

I dag skulle eg feira mi kjære sin 78års dag, men no er det alt 4. året sidan ho gjekk bort av krefta ho vart råka av.

Ho var ung då vi vart eit ektepar

Ho mangla nokre få dagar på å fylle 18 då ho stod brud i Veøy kyrkje, og tidleg vart ho mor.

Men ho hevda alltid at vi to var meint for kvarandre, sjølv om nok ikkje alle dagar i samlivet var like enkle å handtere. Tidleg mor, dårleg økonomi dei første åra,  og den utdanninga ho hadde ynskt seg, fekk ho ikkje.  Men aldri høyrde eg henne klage. 

Det er med ei  djup takksemd  eg sit att etter samlivet med henne som var meg så kjær.

Likevel, det står ikkje til å nekte for at sidan ho gjekk bort, så har eg ofte granska mi rolle som hennar make i dei åra vi fekk saman. Ofte er det i netter når svevnen let vente på seg.  Det er nok ikkje alt eg kan rose meg av overfor henne, desverre. Der er nok mykje som skulle vore usagt og ugjort. Men som Arnulf Øverland skriv i sitt dikt. Ei hustavle. 

Der er en sorg i livet som inger tårer kan lette. Det at det var for sent da du skjønte dette.

Og her er det Rolf Jacobsen set ord på noko han kjente på då hans kjære Petra gjekk bort. Og som eg kjenner meg att i når eg i stille stunder minnast henne som gjekk bort i 2022, men som framleis er mi kjære Bodil.

Kjente jeg deg

egentlig. Noe

du aldri  fikk sagt

eller, vi lot ligge. Halv-

tenkte tanker. En skygge

som strøk over ansiktet.

Noe i øynene. Nei 

jeg vil ikke tro det. Natten

har ingen lyd. 

Bare rare tanker. Ord

som stiger opp av søvnen:

Kjente jeg deg 

Ildfluene

Det var den aftenen med ildfluene

vi stod og ventet på bussen til Velletri

at vi så de to gamle som stod og kysset

hverandre under platantreet.

Det var da 

du sa, halvt ut i luften,

halvt til meg:

Den som har elsket lenge

har ikke levd forgjeves.

Rolf Jacobsen

Så vert dei verande desse tre. 

Tru, von og kjærleik.

Og størst av dei er kjærleiken.

1. Korintarbrev kap.13, vers13

 Brevskrivar : Paulus frå Tarsus.

Plutselig i desember

Mi kjære og eg skulle ha feira 60års brullupsdag i dag. Ein strålande varm augustdag i 1965 sa vi ja til kvarandre i Veøy kyrkje, og byrja på vårt samliv. Eg hadde gledd meg og sett fram til 60års feiringa, men slik gjekk det ikkje. I mars månad i 2022 sigra kreftsjukdomen og ho sovna inn. Og eg fekk ei grav å gå til. Sidan har dagane mine innimellom vore prega av sorga, saknet og vemodet.

Eg møtte ei som hadde vore enkje nokre år, og ho spurde kor det gjekk. Eg fortalde om saknet. Det vil du alltid ha med deg, sa ho, det vil minke men vert aldri borte. 

Eg har byrja fylgje tidlegare biskop i Hamar, Solveig Fiske, på Fjesboka, og i hennar tankar inn mot natta, kom og  lyrikaren Rolf Jacobsen inn i min synsvinkel. Og hjå han har eg funne mangt som finn atterklang i meg. Her kjem eit av dei. Eg kjenner meg att i hans tankar der han står ved si kjære Petra si grav, slik eg i mine tankar står ved mi kjære  Bodil si grav. 

Plutselig i desember. Av Rolf Jacobsen.

Plutselig. I desember. Jeg står til knes

i sne.

Snakker med deg og får ikke svar

du tier.

Elskede, så er det altså hendt. Hele livet 

vårt,

smilet, tårene  motet. Symaskinen din

og alle arbeidsnettene, Reisene våre,

tilslutt: 

- under sneen, Under den brune 

kransen.

Alt gikk så fort. To stirrende øyne. Ord 

jeg ikke forsto, som du gjentok og 

gjentok.

Og plutselig ingenting mer. Du sov.

Og nå ligger de her.  Alle dagene, 

sommernettene,

druene i Valldolid, solnedgangene i 

Nemi

- under sneen,  Under den brune

kransen.

Lynsnart som når en bryter slås av

blir alle billedsporene bak øyet

tonet ned,

visket ut av livets tavle, eller blir de

ikke?

Den nye kjolen din, ansiktet mitt, trappen 

vår

og alt du bar til huset. Er det borte?

 - under sneen, Under den brune

kransen.

Kjæreste venn, hvor er vår glede nu

de gode hendene, det unge smilet,

hårets lyskrans over pannen din, ditt

mot og dette overskudd av liv og 

håp ?

- Under sneen. Under den brune 

kransen.

Kamerat bak døden. Ta meg ned til deg.

Side ved side. La oss se det ukjente.

Her er så ødslig nu, og tiden mørkner.

Ordene blir så få, og ingen hører mer.

Kjæreste, du som sover, Evrydike.

- Under sneen. Under den brune

kransen.