Kveldshimmel

Han gyller himlens tak i gullsinober.

Han heiser sola varsamt opp og ned.

Han helsar oss med sommar i oktober.

Han skifter fargar på kvart ospetre.

Syng Jan Inge Sørbø, men der gjeld visst ikkje berre i oktober, for no er vi midt november, som sålangt har vore haustvarm. Ospetrea står nok tome for gullfarga lauv, men denne dagen gav oss ein kveldshimmel i ei fargeprakt mest utan like. Den var sanneleg  gyldt i gullsinober.

Rosa morgon

Så nærmar vi oss solsnu også dette året. Berre tre dagar igjen, så går det mot lysare dagar att.
Og denne morgonen fekk vi lita stund med ein utruleg rosa austhimmel.

Grått ute

På versida har ikkje denne dagen vore av dei mest minnerike.
Mi kjære har ført logg over været dei siste fem åra, og dagen i dag stemme godt med det som er notert frå tidlegare år. Grått og vått.
Der er ein julesong, eller kanskje vi heller skulle sei ein adventssong, som byrjar slik " Kaldt og mørkt og lite sol, soleis er det fram mot jol.."
Men om veret har vore av det våte og grå i dag, så får ein heller drøyme om den kvelden som synte seg slik for nokre dagar sidan.

Novemberver.

Etter dagar med kaldt og fint ver, skifta det brått på onsdag. På under ein time gjekk temperaturen opp fleire grader, frå minus 3 til pluss 8. Og i går var målaren heilt opp i pluss 14. Det var nok eit sterkt lavtrykk vest i havet som gav oss den varmen ifrå sørlegare breddegrader. Det brukar vere minusgrader og snø no i overgangen mellom november og desember, men ikkje slik i år. Og i natt fekk dei merke sterk vind i ytre strøk. Her inne i fjorden var det berre nokre vindroser, som rett nok tok i så det merkast.
Men no melder Yr kjølegare vindar att, så kanskje vi får ein omgang med snø over helga.
Snøfresen er klar til bruk om behovet skulle melde seg.

Lykka?

Lykka....?

Det er vel de stutte stunder

da intet skal hende  og intet har hendt.

Bittesmå stunder, som øyer i havet

utenfor hverdagens grå kontinent.

Der hender iblandt at du møter ditt hjerte

lik en som du aldri har kjent. -

Hans Børli

Det dagast

May the light of lights come

Det mørknar tidleg ute no langt ut i november. Berre litt over ein månad att før sola er på sitt lavaste på sørhimmelen.
Det kveldar. Ute er lyset gøymt under eit tungt skydekke.

Då brått opnar det seg ei lang stripe av klår himmel over fjella i sør, og lyset frå ein klår himmel i vest strøymer inn over landet, og teiknar fjellranda der sør mørk og skarp mot det lysane lyset bakanfor.
Ei kort stund.
Og så sloknar alt av att. Lysstrima bleiknar og svinn bort når sola sakte sig i havet der vest.

Då kjem eg i hug ei enkel lita bøn eg eingong las i Carmina Gadelica. Ei lita kveldsbøn frå dei øyane som i norrøn tid av oss nordmenn vart kalla Sudrøyane. Øyane som eingong, langt attende i tida, høyrde inn under norskekongen sitt herredøme, og under Nidaros erkebispesete.
Ei lita keltisk kveldsbøn om lyset. Det store Lyset.
Om Han, Menneskesonen, som sa om seg sjølv at han var DET store Lyset, lyset for verda, og den som hadde det lyset, han slapp å gå i mørkret meir.

Going to rest.

May the light of lights come

To my dark heart from Thy place;

May the Spirit's wisdom come

To my heart's tablet from my Saviour.

Be the peace of the Spirit mine this night,

Be the peace of the Son mine this night,

Be the peace of the Father mine this night,

Each morning and evening of my life. 

Velsign meg Gud.

 Dei mørknar morgonane, men enno kan vi sjå himmelen fargast raudgul i aust, slik Jan Inge Sørebø skriv i salmen sin. at Gud "gyller himlens tak i gullsinober.."
Me her i vest veit at det er vestanfrå det skiftande været kjem. Frå Atlanterhavet med  si væte og sine stormar.
Været frå aust er gjerne av eit anna slag, det som kjem frå flatlandet og steppene der.
Så når austhimmelen vert farga i gullsinober om morgonane, så er det fordi der er opne rom mellom skyene i aust så sola får kome til for å farge morgonskyene her vest om fjella. Og dei mørke skyene her kan tyde på at det er væte i kjømda. Kanskje.
Er det kveldshimmelen som vert farga, så er det klårvær vest i havet, og då kan vi vente godvær neste dag. Kanskje.


Då vi vandrarane var på tur ved havranda i vest, på øyane vest om Skotland kjøpte eg med meg eit eksemplar av Carmina Gadelica heim att. Alexander Carmichel si samling av bøner, songar og poesi som levde mellom folket der. Og der finn eg at kjenslene vi kan kjenne på, vi som bur her på kysten av det store havet. Prisgitt det havet har å by oss.
Også når himmlen i aust vert farga i gullsinober om morgonane.

Å Gud, velsign meg,

kvar ting mine auge ser;

Å Gud, velsign meg,

kvar lyd mine øyre høyrer;

Å Gud, velsign meg,

kvar lukt mi nase kjenner,

Å Gud, velsign meg;

kvar smak som kjem til mine lepper,

kvar tone i min song,

kvar stråle som viser meg veg,

kvar ting eg syslar med,

kvar ting som prøver å lokka meg,

Høyr meg,

Du Ande som søkjer mi levande sjel,

Du treeinge som søkjer mitt hjarte. 

Mot kveld

No soli bakom blå fjell 

sitt ljose andlet gøymer,

og mørkret over heimen fell, 

og jordi ligg og drøymer.

Gud, lat di åsyn lysa ned,

så heilag fred 

inn i vårt hjarta strøymer!

Elias Blix

Dagen hallar

Morgonane har vore vakre no nokre dagar, men det kan vere litt dramatikk i skyene mot kvelden og.

Morgonen renn

Sjå, dagen sprett i austerætt! 

Han livet opp vil yngja. 

Sjå skuggar fly,

 og solglytt ny no gyller sky, 

og tusen munnar syngja!

Elias Blix

Skyer

Skyene over oss har vore spanande å sjå på siste dagane. Det har ikkje vore det vanlege grå teppet, men dei har synt seg i mange ulike  former.

Slik og sist mandag.

Kl.15.30 var sola borte bak åsen i sør, og på den seine ettermiddags-himmelen skapte skyene seg om i stendig nye mønster.

Over åsen var der eit lysa felt, og der byrja det å syne seg eit lyseraudt strek austover.

Ein halv time seinare hadde det svakt rosa streket vorte til fleire lysande raud band, som spegla seg av i den kveldsstille fjorden, før dei og sovna av i den mørknande kvelden.

Sæl er du pilegrim, om du manglar ord til å takke for alle dei gåvene som vegen byd bak kvar sving.

Sommartid slutt

Siste søndag i oktober, og i dag er sommartida over.
Veka sitt himmelbilete er noko nær svart/kvitt
Om veka byrja med vakre haustdagar, så enda ho i grått, og vått.
Ute er det sydvest og regn, og vel 10 grader pluss.
Men gårsdagen var varmare. Heilt opp mot 15 grader ved midnatt. Og utan regn.
Ut på ettermiddagen opna det seg ei lys stripe over fjella i syd. Der var skylaget så tynt at sola gjorde stripa lys gyllen, i kontrast mot dei mørkare skyene og fjella under. Og der kom nokre vakre sjateringar i skyene over.
For ei fager verd vi har fått å leve i, med alle sine spanande skiftingar i natur og klima.

Bots- og bededag i dag.
Kanskje er det og eit bilete for dagen då preiketeksta opnar slik:
"Idag om de høyrer hans røyst, så gjer ikkje hjartet dykkar hardt...."
Hebr.3.7-11

Søndag morgon

Veka var grå og våt, men denne morgonen vart annleis.Då eg kom til meg sjølv i senga, var romet raudt av lyset ute.
Før eg kom meg i klea og ut, hadde det bleikna litt av, men framleis lyste himmelen i vakre fargar.
Då vert dette veka sitt himmelbilete, frå den den første morgonen i den nye veka. Eg vonar dei får rett meteorologane som har lova oss ei veke med godvær.

Denne søndagen si tekst er henta frå Salme 73.
Eg vert alltid verande hjå deg, du har gripe mi høgre hand. Du leier meg med ditt råd, og sidan tek du imot meg i herlegdom.
Kven har eg elles i himmelen?
Når eg er hjå deg, har eg ikkje glede i noko på jorda.
Om kropp og sjel forgår, er Gud for evig mitt hjartans berg og min del.
-----

For meg er det godt å vere nær Gud. Eg har teke mi tilflukt til HERREN GUD. Eg vil fortelja om alle dine gjerningar.

Gyllen morgon

Morgon, første dagen i ei ny veke.
Etter den innskotne dagen med sol i går, er vi idag attende på det grå og våte sporet.
I sør og aust ser eg no fjella lengst vekk, bli borte i regnet som er på veg.
Men dagen kan verte god likevel.
Kaffien er kokt og frukosten med mi kjære står snart på bordet.
Og om eit par timar feirar vi gudsteneste saman med dei andre som har den som fast post på søndagane.

Veka sitt himmelbilete.
Då måtte eg leite attende i arkivet.
Til ein dag for seks år sidan, omlag på dette klokkeslettet.
28.oktober i 2005. Klokka 9.15.

Nær den gylne morgon randast, heiter det i omkvedet i ein svensk song.
Dette var ein gylden morgon.
Og sidan det er søndag, og den første dagen i det nye året, etter jødisk kalender, tek vi med nokre ord frå Klagesongane:
Det er ikkje ute med Herrens nåde, Hans miskunn tek aldri slutt. Kvar morgon er ho ny.

Veka sitt himmelbilete

Min fasinasjon for den store variasjonen som himmelen syner seg i, gjer at kvelvingen der oppe er av mine mest fotograferte motiv.
Når skyer, lys og fargar teiknar sine spennande variasjonar, hender det svært ofte at eg hentar fotoapperatet for å fange den spesielle augneblinken over meg.
Ja, for det er akkurat i den augneblinken at motivet er der.
Nokre minutt seinare, og knapt nok det, så har skyene, fargane, lyset endra seg til noko heilt anna.
Og fargane kan til tider vere på grensa til det uverkelige.

Eg er lesar av ein blogg der kvinna som har den, med ujamne mellomrom, får sine kollegaer til å vere motiv for eit in natura foto.
Dit kjem nok ikkje eg, sjølv om eg tykkjer Gud har skapt oss uendeleg vakre.
Men kanskje eit veka sitt himmelbilete kunne vere noko for meg?
For som salmediktaren seier:
"Lov Herren, mi sjel! Stor er du Herre, min Gud! I høgd og herlegdom har du kledt  deg, ljoset er kappa du sveiper deg i. Du har spent himmelen ut som ein teltduk og tømra din høgsal i vatnet.
Du gjer skyene til di vogn og fer fram på vengene åt vinden."
Sal. 104

Her kjem det første.