Ei kveldsbøn

Eg kom over denne teksta, denne bøna då eg var inne på PoesiRingen på Facebook i kveld. Den er skriven av Hans-Olav Mørk til hans ven, presten Øyvind Frisvold som var alvorleg sjuk, og  den vart framførd i gravferda hans.

Eg kjende at orda, bøna,  gjorde noko med meg. Eg kunne kvile i orda,  gjere dei til mi eiga kveldsbøn.

Kanskje kan også andre finne glede i denne kveldsbøna av Hans-Olav Mørk.

Hold oss trygt i hånden, Gud,

gjennom denne natten.

Gi oss fred og hvile, Gud,

når vi går til ro.

Takk for dagen som er gått,

for at du var med oss.

Nært, som en usynlig vind,

ga du håp og tro.

Vær hos dem vi elsker, Gud,

alle du har gitt oss.

Takk for alt de ga til oss.

Takk for alt de er.

Du som våker over oss, 

trofast gjennom natten,

følg oss inn i nattens land,

og gå med oss der.

Noen har det vondt i natt.

Sitt hos dem som lider.

Bli hos dem til dagen gryr

og de finner fred.

Vær hos oss i morgen,  Gud,

alle våre dager.

Med vår hånd så trygt i din

legger vi oss ned.

May the light of lights come

Det mørknar tidleg ute no langt ut i november. Berre litt over ein månad att før sola er på sitt lavaste på sørhimmelen.
Det kveldar. Ute er lyset gøymt under eit tungt skydekke.

Då brått opnar det seg ei lang stripe av klår himmel over fjella i sør, og lyset frå ein klår himmel i vest strøymer inn over landet, og teiknar fjellranda der sør mørk og skarp mot det lysane lyset bakanfor.
Ei kort stund.
Og så sloknar alt av att. Lysstrima bleiknar og svinn bort når sola sakte sig i havet der vest.

Då kjem eg i hug ei enkel lita bøn eg eingong las i Carmina Gadelica. Ei lita kveldsbøn frå dei øyane som i norrøn tid av oss nordmenn vart kalla Sudrøyane. Øyane som eingong, langt attende i tida, høyrde inn under norskekongen sitt herredøme, og under Nidaros erkebispesete.
Ei lita keltisk kveldsbøn om lyset. Det store Lyset.
Om Han, Menneskesonen, som sa om seg sjølv at han var DET store Lyset, lyset for verda, og den som hadde det lyset, han slapp å gå i mørkret meir.

Going to rest.

May the light of lights come

To my dark heart from Thy place;

May the Spirit's wisdom come

To my heart's tablet from my Saviour.

Be the peace of the Spirit mine this night,

Be the peace of the Son mine this night,

Be the peace of the Father mine this night,

Each morning and evening of my life. 

Velsign meg Gud.

 Dei mørknar morgonane, men enno kan vi sjå himmelen fargast raudgul i aust, slik Jan Inge Sørebø skriv i salmen sin. at Gud "gyller himlens tak i gullsinober.."
Me her i vest veit at det er vestanfrå det skiftande været kjem. Frå Atlanterhavet med  si væte og sine stormar.
Været frå aust er gjerne av eit anna slag, det som kjem frå flatlandet og steppene der.
Så når austhimmelen vert farga i gullsinober om morgonane, så er det fordi der er opne rom mellom skyene i aust så sola får kome til for å farge morgonskyene her vest om fjella. Og dei mørke skyene her kan tyde på at det er væte i kjømda. Kanskje.
Er det kveldshimmelen som vert farga, så er det klårvær vest i havet, og då kan vi vente godvær neste dag. Kanskje.


Då vi vandrarane var på tur ved havranda i vest, på øyane vest om Skotland kjøpte eg med meg eit eksemplar av Carmina Gadelica heim att. Alexander Carmichel si samling av bøner, songar og poesi som levde mellom folket der. Og der finn eg at kjenslene vi kan kjenne på, vi som bur her på kysten av det store havet. Prisgitt det havet har å by oss.
Også når himmlen i aust vert farga i gullsinober om morgonane.

Å Gud, velsign meg,

kvar ting mine auge ser;

Å Gud, velsign meg,

kvar lyd mine øyre høyrer;

Å Gud, velsign meg,

kvar lukt mi nase kjenner,

Å Gud, velsign meg;

kvar smak som kjem til mine lepper,

kvar tone i min song,

kvar stråle som viser meg veg,

kvar ting eg syslar med,

kvar ting som prøver å lokka meg,

Høyr meg,

Du Ande som søkjer mi levande sjel,

Du treeinge som søkjer mitt hjarte. 

Vekk meg opp med song

Kjærleiks Gud!

Når eg søv for lenge,

når eg gløymer alle 

dine velgjerningar,

då, vekk meg opp!

Vekk meg opp med song,

med frydesong,

utan notar, utan taktslag,

kjærleikssong,

bortanfor alle ord,

ein song om tru

over all forstand.

Eg kan høyre tonen 

i hjartet mitt

når du vekkjer meg opp

til ditt nærvær!

Mechtild av Magdeburg (ca 1210-1280)